چقدر سخته که تو چشای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید ...

و به جاش یه زخم همیشگی رو به قلبت هدیه داد زل بزنی...

 و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت بشی...

 حس کنی هنوزم دوسش داری...

چقدر سخته باز بخوای سرتو به دیواری تکیه بدی...

 که یه بار زیر آوارش همه غرورت له شده بود...

چقدر سخته که تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی...

 و وقتی دیدیش هیچی جز سلام نتونی بگی...

چفدر سخته وقتی پشتت بهشه... 

دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه...

 و تو روش مجبور باشی بخندی...

 تا نفهمه هنوزم دوسش داری...

 چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی...

 و هزار بار تو خودت بشکنی...

 و اون وقت زیر لب بگی گل من باغچه نو مبارک...

عزیز من...

گلي که گفتمت نوازشش بکن چرا زشاخه کنده اي...

دلي که گفتمت نگه بدارچرا شکسته اي...

بياد آن گلي که چيده اي...

يادلي که شکسته اي گريه مي کنم...

گفتي که باورم نموده اي...

گفتي که لحظه اي بدون ياد من نبوده اي...

گفتي اگر تو را صدا کنم...

اگرکه راه خود را زديگران جدا کنم...

مرا رها نمي کني...

تو را باور نمودم...

در نهايت خواندمت...

شکسته زورق خود را به اميدت مرمت کردم...

غم راشکستم...

زرسوايي نترسيدم...

به هر چه غير از تو بود خنديدم...

بيا حالا کمي يکرنگ باشيم ...

و صداقت را بگوييم...

يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند...

          طلب عشق زهر بي سر و پايي نکنيم...

منم یه قول بهت میدم یه روز فراموشت کنم ...

قلبمو سنگی کنم...عشقتو خاکستر کنم...

هیچگاه حس نکردی مرا...

هیچگاه باور نکردی مرا...

من انسان بودم...کاسه ی صبرم هم اندازه ی شما بود٬

قلبم از جنس همان شیشه قلب شما بود ...

نه از سنگ بودم نه از فولاد ٬

گفتم نرو ...

                   گفتم می شکنم ...

                                                 گفتم می میرم ....

ولی تو اعتنایی نکردی !

حالا من اینجا در انبوه تاریکی ها تنها ایستاده ام ...!

تنها و شکسته و به اندازه یک دنیا خسته ... !

بیش از این تحمل این بار سنگین را ندارم ٬

کمرم زیر بار این همه فاصله خم شده

اینجا ٬ دیگر هیچ کس خبری از من ندارد!

خیلی وقت است که گم شده ام .

می خواهم جایی بروم که هیچ کس مرا نشناسد!!!

هیچ کس گمان نبرد من همان بودم که فریاد می زدم تو با همه فرق داری!

گمان نبرند من همان بودم که می گفتم : فاصله ها از ما گریزانند!

افسوس ....

افسوس که این سرنوشت تا می توانست برایم بد نوشت !

هر کسي پس از توآمد خلوت من رو به هم زد...

سرنوشت من نبوده سرنوشتي که رقم زد...

نمي خواهم غيرمن دوستدارکسي باشي

دوست دارم روزگاري دست گرمت رابگيرم

تاابدباشم درکنارت عاقبت باتو بميرم

از ميان تمام زيبايي هاي دنيا (محبت صميميت، علاقه، عشق، دوستي و...)
دلم مي خواهد يك چيز را به تو تقديم كنم و آن هم عشق به تمام معنا است
در تمام بي كسي هاي دنيا صدايي نهفته است كه سر چشمه آن عشق است
در آرزوي بي كسي ها يك چيز آدم را آزرده مي كنه وآن هم عشق است
پس سلام به آنان كه سلام عاشقانه من را تنديسي براي خود مي دانند
خداوند يك چيز را درون انسان نهاند كه مي توان گفت جبران نا پذير است و به راستي هم جبران ناپذير است
در تمام تنهايي شب آدمي مي خواهد كه به ياد يك نفر باشد كه به ياد او، به خاطر او زندگي كند و به او عشق بورزد .در يك جمله سعي مي كنم عشق را تعريف كنم اما آن قدر حجمش سنگين است كه در حد يك جمله نيست........

تا سرنوشت ما جدایی رو رقم زد

ای یار عاشق از جدایی نا گزیرم

قسمت نشد غمگین ترین اواز خود را

در خلوت معصوم چشمانت بخوانم

صد سوز پنهان مانده در سازم که یک

شب با گریه در چشمان گریانت بخوانم.

فقط میتونم با چشمی پر از اشک بگم.......

 عشق یعنی تا ابد بی سرنوشت... 

قصه لیلی را هیچ وقت نتوان نوشت...

-------------------------------------------------------------------------

نمیدونم باید نفرینت کنم یا ببخشمت...

نمیدونم باید یادت باشم یا دیگه اصلا بهت فکر نکنم ...

کاشکی وقتی می رفتی حداقل یه خداحافظی می کردی...

کاشکی گفته بودی بعد از این همه سال گناه من چی بوده...

کاشکی میشد حداقل یه بار یکی از این نوشته ها رو می خوندی...

 اون وقت می دونستی که چی به سرم اومده از دست تو...

دیگه نا ندارم نه بنویسم نه حرفی بزنم تو این واپسین لحظات ...

فکر نکنی دارم التماست می کنم نه... 

 ولی نمیدونم چرا نمی تونم فراموشت کنم ...

نفرین به من نفرین به تو

   نفرین به قلب سرنوشت

              نفرین به اون نگاه که عشق تو رو ...

توسرنوشت من نوشت...

سرمایه آدمی یک نفس است ...

و

آنیک نفس از برای یک هم نفس است ...

گر نفسی با نفسی هم نفس است ...

(آن یک نفس از برای یک عمر بس است)

هر روزتان نوروز

                    نوروزتان پیروز